Abituriyentlik davrimda uy ishlaridan qochib, oʻqishga tayyorgarlik qilish uchun viloyatga ketgandim.
Ha, xudbinlik qildim.
Lekin natijada Universitetga byudjetga kirib, oilamni katta xarajatdan asrab qolgandim.
Shunda xulosa qilgandim:
Egoistlikni ham toʻgʻri boshqarsa boʻlar ekan!
Hozir ham xudbinman:
— Darsga tayyorlanib boraman — kun boʻyi mazza qilib, sifatli dars oʻtishni xohlayman.
— Kasal boʻlsam, “vatanparvarlik” qilmay dam olaman — sogʻligʻim kerak.
— Yoʻl qoidalariga amal qilaman — jarima toʻlagim kelmaydi.
— Birovning aybini berkitaman — Alloh mening ham aybimni satr qilsin deb.
— Farzand tarbiyasiga oid kitoblar oʻqiyman — bir umr farzandim feʼlidan jabr chekishni istamayman.
— Shariat qoidalariga amal qilaman — oxiratda mashaqqatga qolgim kelmaydi.
— Sport bilan shugʻullanaman — kasal boʻlib qiynalishni xohlamayman.
— Yordam soʻraganlarga yordam beraman — savob kerak.
— Kredit olmayman — boy boʻlishni istayman.
— Tez kechirishga harakat qilaman — Alloh ham meni kechirsin deb.
— Ish vaqtim tugasa, dam olaman — samarali ishlash uchun energiyamni tiklashim kerak.
— Kurslarda oʻqiyman — muammolar bilan qiynalib yurishni yoqtirmayman.
— Shaxsiy rivojlanishga eʼtibor qarataman — koʻproq imkoniyat va imtiyozlarga ega boʻlishni istayman.
Qissadan hissa:
Ahmoq “vatanparvar” boʻlma — aqlli xudbin boʻl.