Maktab davrimda ilk bor janozada qatnashdim: qabristonga mayitni koʻmish uchun bordik.
Qabrga tuproq tortib, ketmonni bir otaxonga uzatar ekanman:
Ketmonni qoʻldan qoʻlga berib boʻlmaydi, deb hammani oldida tanbeh berdi. Xijolat boʻldim.
Hozir bilsam: qabristonda ketmonni qoʻldan-qoʻlga uzatmaslik aslida dinda yoʻq — bidʼat ekan.
Kattalar qanchalik koʻp va soqollari uzun boʻlmasin — nohaq edi.
Ishxonada ham shunday vaziyatga koʻp duch kelaman:
20 - 30 yillab dars bergan «tajribali» ustozlar — boshlangʻichlar kabi xato qilayotgan boʻladi.
Boshida "ular haq boʻlsa kerak — shuncha yildan beri dars beryaptiku axir!", - degan fikr oʻtardi.
Keyin angladim — baʼzi ustozlar kommunizmdan andoza olgan, boshqalar esa shunchaki shaxsiy fikrlariga tayanadi. Ilmiy asos yoʻq.
Xullas, nima demoqchiman?
Hamkasblar bilan tajriba almashish — muhim.
Faqat tanqidiy fikrlang:
Koʻp yillik tajribasi bor degani — haq degani emas.