2-jahon urushidan soʻng AQSH va SSSR oʻrtasida sovuq urush boshlandi.
Sovuq urush — kim oʻzarga bellashish.
Kim koʻproq qurol ishlab chiqaradi, kim ilm-fanda katta natijalarga erishadi, kim oyga birinchi chiqadi va hokazo.
Davlatlar gʻolib boʻlish maqsadida maktab standartlarini murakkablashtirib yuboradi:
Qiynalib oʻqisin = yaxshiroq bitiruvchilar chiqsin = raqiblardan oʻtib ketaylik.
Bir qarashda ajoyib gʻoya.
Ammo ortiqcha murakkablik — darsliklarning qiyinligi, chalkash testlar, oʻta qattiq intizom bolaga salbiy taʼsir koʻrsatadi.
Ilm olishdan bezdiradi.
Imtihonlar — stress va depressiya kuniga aylanadi. Talabalar orasida oʻz joniga qasd qilish koʻrsatkichlari koʻtariladi.
Bu oʻlgur "sovuq urush" oʻzbek oilalarida ham bor.
Bellashamiz — kimning uyi hashamatliroq, kimning mashinasi qimmatroq, kimning toʻyi dabdabaliroq..
Farzandlar ham kim oʻzar qurboni: kimning bolasi koʻproq til biladi, kim obroʻli joyda ishlaydi, kimniki koʻproq daromad qiladi..
Farzand taʼlim-tarbiyasi uchun emas — shu kim oʻzarda qolib ketmay deb maktab tanlanadi.
Talab qanday boʻlsa = taklif ham shunday.
Bellashuvni koʻrib turgan — maktab marketologlari mijoz koʻpaytirish maqsadida "oyni olib berish" vaʼdalarini beradi.
Katta vaʼdalar = qiyin darsliklarga = murakkab darsliklar = qattiq intizomga = qattiq intizom = katta bosimga olib boradi.
Endi bola talabga javob berishi uchun kamida 4 soat dars qilishiga toʻgʻri keladi.
Bosimga chiday olmadimi — demak u ikkichi.
Juda oz miqdori eplab ketadi — aksariyati bezillaydi. Ilmdan koʻngli soviydi.
Xullas
Kalamushlar poygasidan chiqaylik azizlar!
57:20/21