Maktabning eng shoʻx guruhiga sinf rahbar boʻlib tayinladim.
Guruhni boshqarish juda qiyin, baʼzi oʻquvchilari oʻta quloqsiz.
Baʼzi kunlar oʻquvchilarimni deb 3-4 martalab rahbariyat xonasiga kirishimga toʻgʻri kelardi.
Hamkasblarim: "Yaxshi ham shu sinfga kurator emasman", deb menga achinib qoʻyishardi.
2 oy oʻtdi — hammasi oʻzgardi.
Sinfim bilan koʻp vaqt oʻtkazganim uchun — ularni normal qabul qilishni boshladim.
Normal qabul qilish = yaqinlashishga
Yaqinlik = boshqarishni osonlashishiga sababchi boʻldi.
Qolaversa, eng quloqsizlarini ham «nuqtalarini» topishga erishdim.
Darslarim maroqli mashgʻulotga aylandi.
Charchamasdim — aksincha, energiya olardim.
Endi hamkasblarimni menga emas — meni hamkasblarimga rahmim keladigan boʻlib qoldi.
Oʻylab qarasam eng maza qilgan men ekanman:
2 oy qiynaldim — 8 oy rohatlandim.
Boshqalar esa 10 oy qiynaldi.
Xullas oʻzim guvohi boʻldim:
"Albatta, qiyinchilik bilan osonchilik bordir". (94:6)